[ชื่อของตัวแทน (ถ้าคุณมี) ถ้าไม่มีให้ปล่อยว่างไว้]

[ใส่ชื่อเรื่องที่นี่]

เคล็ดลับบางประการสำหรับการเขียนชื่อเรื่องที่ยอดเยี่ยม:

ทำให้ชื่อเรื่องของคุณน่าดึงดูดมากเท่าที่เป็นไปได้

ชื่อเรื่องที่สั้นและทรงพลังจะดึงดูดผู้อ่าน

ชื่อเรื่องควรสอดคล้องกับธีมของงานนวนิยาย

ใช้เครื่องมือที่ทันสมัย เช่น ตัววิเคราะห์หัวเรื่อง เพื่อทำให้ชื่อเรื่องอ่านง่ายและมีคุณค่าทางอารมณ์มากขึ้น

ในแต่ละหน้า นามสกุลของผู้เขียน ชื่อเรื่องของงาน และหมายเลขหน้าจะปรากฏที่มุมขวาบนของหน้า เทมเพลตนี้ได้รับการการตั้งค่าเพื่อให้เมื่อคุณเปลี่ยนชื่อเรื่องของเอกสารหรือชื่อผู้เขียน (ผู้เขียนคนเดียว) ส่วนหัวของแต่ละหน้าจะอัปเดตโดยอัตโนมัติ ตัวอย่างของหัวเรื่องคือ: JACK – THE RISING – 23

โดย

ชื่อผู้เขียน นามสกุลผู้เขียน

ประมาณ [ใส่จำนวนคำที่ปัดเศษเป็นค่าที่ใกล้ร้อยที่สุด] คำ

[ชื่อตามกฎหมายของคุณ]

[ที่อยู่]

[หมายเลขโทรศัพท์]

[ที่อยู่อีเมล]

[เว็บไซต์]

นวนิยายไม่จำเป็นต้องมีสารบัญ อย่างไรก็ตาม ถ้าชื่อของบทต่างๆ ในนวนิยายของคุณมีชื่อเรื่องเชิงอธิบาย การสร้างชื่อเรื่องทั้งหมดในสารบัญก็เป็นความคิดที่ดี การทำเช่นนี้จะแสดงมุมมองโดยรวมของนวนิยายได้อย่างรวดเร็ว

เพื่อให้แน่ใจว่าสารบัญของคุณสามารถอัปเดตโดยอัตโนมัติได้ โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้จัดรูปแบบหัวเรื่องของคุณทั้งหมดอย่างเหมาะสมโดยใช้สไตล์ใดสไตล์หนึ่งต่อไปนี้: หัวเรื่อง 1 หัวเรื่อง 2 หรือหัวเรื่อง 3 เมื่อจัดรูปแบบในเอกสารแล้ว ให้ย้อนกลับไปยังสารบัญแล้วคลิกเมาส์ขวา เลือก "อัปเดตเขตข้อมูล" จากเมนูทางลัดเพื่ออัปเดตโดยอัตโนมัติ

สารบัญ

[บทที่ 1] — [ใส่ชื่อบทที่นี้]	1

[บทที่ 2] — [ใส่ชื่อบทที่นี่]	3

[ต่อไปนี้คือตัวอย่างของหัวเรื่องย่อย]	3

[ต่อไปนี้คือตัวอย่างของหัวเรื่องย่อย]	3

[บทที่ 3] — [ใส่ชื่อบทที่นี่]	4

[บทที่ 1] — [ใส่ชื่อบทที่นี้]

เทมเพลตจะกำหนดให้ชื่อบทอยู่ต่ำลงมาประมาณหนึ่งในสามของหน้า มีการเว้นระยะอยู่แล้วในสไตล์หัวเรื่อง 1 เมื่อต้องการตรวจสอบให้แน่ใจว่าระยะห่างถูกต้อง ให้แทรกตัวแบ่งส่วนหน้าถัดไปที่ส่วนท้ายของแต่ละบทก่อนเริ่มบทใหม่ เมื่อต้องการทำเช่นนั้น ให้ไปที่ Ribbon ของเค้าโครง เลือก "ตัวแบ่ง" แล้วเลือก "หน้าถัดไป" ภายใต้ส่วน "ตัวแบ่งส่วน" ของเมนู

[ย่อหน้าเปิด]

คลิกที่ "ย่อหน้าเปิด" ด้านบนแล้วเริ่มพิมพ์หนังสือของคุณ ย่อหน้านี้จะเป็นย่อหน้าเปิดของบทของคุณ ดังนั้นจะไม่มีการเยื้อง แนะนำเรื่องราวของคุณและกำหนดฉากสำหรับส่วนที่เหลือของนวนิยาย ตรวจสอบให้แน่ใจว่าสองสามบรรทัดแรกของย่อหน้านำเรื่อง และย่อหน้าสองสามย่อหน้าแรกของบทจะดึงดูดความสนใจของผู้อ่าน ยิ่งการเขียนของคุณแสดงภาพได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น

ใช้สไตล์ที่เรียกว่า"ปกติ" สำหรับย่อหน้าเปิด

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

ซึ่งเป็นย่อหน้าใหม่ที่จะเยื้องในบรรทัดแรก ซึ่งทำให้ผู้อ่านสามารถดูย่อหน้าใหม่ระหว่างบล็อกข้อความได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่ถือว่าเป็นฉากใหม่! การเริ่มต้นฉากใหม่จะไม่มีการเยื้องและจะตามหลังเครื่องหมายแฮช (#)

ย่อหน้าที่สองและย่อหน้าถัดไปของแต่ละบทจะเริ่มต้นด้วยการเยื้องบรรทัดแรก ซึ่งมีอยู่แล้วในสไตล์ที่เรียกว่า "การเยื้องปกติ"

เริ่มต้นบทใหม่ทุกบทจากหน้าใหม่

ห้ามเพิ่มช่องว่างเพิ่มเติมระหว่างย่อหน้า บรรทัดทั้งหมดจะเว้นระยะห่างบรรทัดสองเท่า มีรูปแบบการเว้นระยะห่างบรรทัดสองเท่าอยู่แล้วในสไตล์ปกติทั้งสองแบบ

หลังเครื่องหมายวรรคตอนทั้งหมดจะใช้ช่องว่างเดี่ยวเท่านั้นก่อนที่จะเริ่มประโยคถัดไป

ห้ามขีดเส้นใต้ในต้นฉบับของคุณ อย่างไรก็ตาม คุณอาจทำตัวเอียงได้

#

แฮชแท็ก (#) จะระบุจุดเริ่มต้นของฉากใหม่ภายในบทเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องใช้ตัวแบ่งส่วนเพื่อแยกฉากใหม่ออกจากฉากก่อนหน้า

แต่ละบทในนวนิยายสามารถประกอบไปด้วยฉากที่แตกต่างกัน โดยฉากเหล่านี้จะอธิบายถึงการกระทำและบทพูด แต่ละฉากจะมีจุดเริ่มต้น ส่วนกลาง และจุดสิ้นสุด

[ฉากใหม่เริ่มต้นโดยไม่มีการเยื้อง]

ย่อหน้าแรกของแต่ละฉากหรือบทใหม่ควรเริ่มต้นด้วยสไตล์ "ปกติ"

[ย่อหน้าที่สองของฉากใหม่]

โปรดจำไว้ว่าย่อหน้าใหม่ทั้งหมดรวมถึงบทพูดต้องมีการเยื้อง การดำเนินการเหล่านี้ทั้งหมดจะใช้สไตล์ที่เรียกว่า "การเยื้องปกติ"

เนื่องจากนวนิยายของคุณจะมีหลายบท ให้ตรวจสอบให้แน่ใจว่าคุณทิ้งแรงจูงใจในส่วนท้ายของแต่ละบทไว้เพียงพอให้ผู้อ่านต้องการติดตามบทถัดไป

[ย่อหน้าที่สามของฉากใหม่]

[บทที่ 2] — [ใส่ชื่อบทที่นี่]

[ต่อไปนี้คือตัวอย่างของหัวเรื่องย่อย]

เมื่อใช้หัวเรื่องย่อย ให้ตรวจสอบให้แน่ใจว่าได้ใช้อย่างน้อยสองหัวเรื่องย่อย

[ย่อหน้าเปิด]

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

[ต่อไปนี้คือตัวอย่างของหัวเรื่องย่อย]

[ย่อหน้าเปิด]

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

[บทที่ 3] — [ใส่ชื่อบทที่นี่]

[ย่อหน้าเปิด]

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

[ย่อหน้าเนื้อเรื่องถัดไป]

[นี่คือบรรทัดสุดท้ายของต้นฉบับของคุณ]

จบ

การดำเนินการนี้จะทำเครื่องหมายจุดสิ้นสุดของต้นฉบับและจะตามหลังบรรทัดว่างที่เว้นระยะห่างบรรทัดสองเท่าหลังบรรทัดสุดท้ายของข้อความ